işteyim
aynı zamanda da merak içindeyim!
insan mutluyken de yazı yazabilir.
dert ettim kendime nedense...
fark ettim ki ben 'yazamayanlar'danım :(
yazma performansım sahip olduğum melankolik buhranlar ile doğru orantıda!
hangisine yanayım/sevineyim bilemedim ben şimdi?
mutlu olduğum için yazamadığıma mı
yazabilmenin keyfi için acı gereksinimime mi?
paradoks olamayacak bir durum mu bu acaba?
yani umut?
birazcık da olsa!
ey-vvahh çektim en inceden___
tam işte yazdım bak dedim ki,derdimden yazdığımı gördüm yine :D
2 yorum:
her an halihazırda bi dert bulundurabiliyorsun demek. derdin olmadığında da dertsizliği dert edip bi güzel dertlenebiliyorsun. bi yazı yazmak için bu kadar derde ne gerek var :p
işte bu da 'insancık' yanım :D çok fazla yüz yüze gelmemiştim çünkü yazı yazmayı bir sorumluluk olarak düşünmemiştim. taa ki blog denilen ve aslında sayesinde amacıma ulaştığım bu ara yüzü sahip edinene kadar ;)
Yorum Gönder