öyle internette, rastgele elektrikli süpürge markası araştırırken buldum bir forumda imza niyetine..

"İlaç göndermeye karar vermiştik Afrika'ya... Ancak hepsinin üzerinde
tok karnına yazıyordu ..."
Charles Bukowski

neden paylaştım?
bilmiyorum!
anı yaşarken aklıma o kadar az geliyorlar ki...
kendi hayat kavgam diyeceğim, mazur görmek için kendimi
ama demedim, en azından inanmadım.
gelmiyorlar ki...

bugün kaç kişi daha açlıktan öldü?
bugün kaç çocuk daha çocukluğunu yaşamaktan men edildi?
bugün kaç kadın hayvani davranmalara maruz kaldı?
bugün kaç kadın daha insanım, hakkım var hürüm diye iç geçiremedi?
bugün kaç erkek onca yükün altında yer bulmadı?
bugün kaç anne-baba bir şeylere zorunlu kalmadı?

hiç düşünmedim!
epi topu şu an bile yazarken altıyı zor buldum..
yazarken sıkıldım mı acaba?
düşünmek bile zor mu geldi bana?

oysa nasılda gurur yapmıştım bugün eksisksiz tamamlayamadım diye aldığım röleveyi..

avm de dolaşırken ya bu renk ayakkabım yok bak diye fısıldamıştı iç sesim kulağıma

öğle yemeği yerken doyduğum menüyü aldığım halde sadece 50 kuruşa daha çok çeşiti var olanı neden almadın diye hayıflanmıştı midem karar mekanizması beynime

aynaya bakıp hay allah kaz ayaklarım mı derinleşmiş derdine,clinic mı alsam da iyi etsem izlerimi diye telkin etmedim mi yansımamı?

her zaman ki gibi eyy hayat deyip serzenişte bulunmadım mı kararlarımı yaşayabildiğim halde?

işte şimdi
şu anda
hepsi idrakta

ansızın karşına çıkınca bukowski dökülürsün ince ince
kendimle alayım..
anlık etki tepki..
içinin cız etmesi bile değişmiş farkında mısın?
sözün taşıdığı anlam mıdır seni cızlatan
yoksa ifadenin zekice kurgusu mu şevke getirip de yazdıran..

acımasız oldu
kendime karşı

hiçbir şey olmamaış gibi kaydı yayınla düğmesine basıp masadan yatağıma kayacağım
elime harry potterımı alıp fantastik bir romanda kaybolmanın bencilliğini yaşayacağım.

sözün ona antidepresan etkisi yapsın,alsın götürsün gülümsetsin diye

yarınsa yine düşünmeyeceğim.
aklıma bile gelmeyecek masa başında oturmaktan şikayet edeceğim için.

o zaman sorarım kendime;

ne kadar gerçeğiz?

diye...